Homesick ?

=w=; ขึ้นประเด็นซะน่ากลัว เหมือนจะเป็นโรคเลยแฮะเรา จริงๆ มันก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้น เพียงแต่มารู้สึกเอาว่าอยากอยู่บ้านนานๆ ต่ออีกซักนิดก็ยังดี อยู่ตลอดไปเลยก็ดี แต่… มันก็ไม่มีที่ใด… ที่เราจะสามารถอยู่ได้ตลอดไปหรอกนี่นะ…

แต่พอกลับมาอยู่หอคนเดียวแบบนี้ บางทีมันก็รู้สึกท้อแท้เหมือนกันนะ รู้สึกเหงามาก ไม่เหมือนกับอยู่บ้านเลยล่ะ แต่ถ้าได้เจอเพื่อนก็อาจจะพอบรรเทาได้บ้างล่ะนะ ไอเราก็แปลก มาอยู่คนเดียวตั้งแต่ปี 1 ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย มีคนถามอยู่บ่อยๆ ว่ามาอยู่ใหม่ๆ เป็นโรคเหงาคิดถึงบ้านบ้างมั้ย ร้องไห้คิดถึงบ้านบ้างมั้ย บอกตามตรงเลยค่ะว่าตอนมาอยู่แรกๆ ไม่เคยเป็นอาการอย่างว่าเลย รู้สึกเฉยๆ เอามากๆ ปีแรกๆ ก็กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้านบ้าง แต่พอช่วงที่ผ่านมานี้ได้กลับบ้านนานขึ้นน้อย ราวๆ เกือบยี่สิบวัน (ปกติได้กลับแค่ 7-10 วัน) ตอนจะกลับบ้านตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนมาเรียนซะอีกแฮะ …

เวลาอยู่ที่บ้าน ตื่นนอนก็จะมีแม่คอยเรียก เมื่อก่อนตอนเด็กๆ รู้สึำกรำคาญมากมายเลยล่ะ ทำไมต้องปลุกเราด้วย อยากนอน อะไรแบบนั้น แต่มาตอนนี้กลับรู้สึกดีใจที่ยังได้ยินเสียงนี้เรียกให้ตื่นอยู่เสมอ  เวลาจะกินข้าวก็มีคนคอยถามว่าอยากจะกินอะไร อยากจะได้อะไรมั้ย อยากจะไปไหน อยากจะทำอะไร มันเหมือนกับว่าเราเป็นคนพิเศษเลยล่ะ แต่เมื่อมาอยู่ตัวคนเดียว คงไม่มีใครมานั่งถามคำถามแบบนั้น หรือปลุกให้เราตื่นหรอกนี่นะ อยู่บ้านโดนเอ็ดโดนว่าบ้าง โดนสอนให้ทำนู่นทำนี่บ้าง ถ้าเป็นเด็กๆ ก็อาจจะไม่ชอบ แต่เรากลับรักเสียงที่คอยสั่งนู่นสั่งนี่ตลอด แม้แต่ตอนดุเรา เราก็ยังหัวเราะยิ้มรับได้ คิดไม่ออกเลยล่ะว่าถ้าเสียงนั้นหายไป เราจะเป็นยังไงบ้างนะ…

วันนี้กลับมาถึงหอราวๆ บ่ายโมงค่ะ =w=; นั่งเครื่องครั้งนี้รู้สึกเร็วที่สุดเลยล่ะมั้ง … ในความรู้สึกนะ … คงเพราะไม่อยากกลับหอมั้ง ไม่อยากกลับมาเรียน ไม่อยากกลับมาทำงาน ฮาๆๆ ยิ่งไม่อยากอะไร มันยิ่งมาถึงเร็วแฮะ = =;… กลับมาถึงหอก็เจอรุ่นน้องโทนี่ ก็เลยไปเก็บของแล้วไปกินข้าวกัน … ร้านหน้ามอนี่ปิดเงียบกันหมด =_=; ดีที่ยังพอมีบางร้านเหลือให้ได้เลือกกินได้บ้าง … ร้านการ์ตูนก็ปิด อันนี้เซ็งที่สุด ฮาๆๆ … พอกินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันไป ไอเราก็ต้องกลับมาทำความสะอาดห้องที่สกปรก เพราะไม่ได้กลับมาค่อนเดือน น้องเมทก็อยู่คนเีดียว ไม่เคยกวาดบ้างรึไงนะ = =; ไหนๆ ก็ทำความสะอาดปีใหม่บ้านแล้วก็ทำความสะอาดที่หอด้วยเลยละกัน… ที่เตียงอุตส่าห์คลุมผ้าไว้ น้องเมทก็ยังพาเพื่อนมานอน เพราะมีหลักฐานสิ่งของทิ้งไว้บนเตียงเดี้ยนให้เห็น =_=; ไม่ชอบใจจริงๆ เลยขอบอก ไม่รู้ว่ามาใช้ของอะไรเราบ้าง หวังว่าคงไม่มีอะไรหายไปน่ะนะ…

ข้าวเย็นก็กินคนเีดียวตามลำพังสไตล์โอตาคุ (เย้ย) ก็กินไปดูการ์ตูนไปล่ะนะ มันก็สนุกกว่านั่งกินอย่างเดียว ไม่ทำอะไร ชวนหดหู่แท้ๆ … งานการไม่อยากแตะเลยแฮะ เป็นเอามากเลยล่ะช่วงนี้ โฮมซิกสุดๆ T^T

ตอนนี้ก็อยากจะรีบเรียนให้จบ หาการหางานทำ แต่ใจจริงอยากกลับไปอยู่หาดใหญ่ อยากกลับไปอยู่กับแม่มากๆ เลยล่ะ ไม่อยากอยู่กรุงเทพตัวคนเดียวแบบนี้เลย… เป็นเด็กขี้แยไปซะแล้วสิเรา ปีสามแล้วแท้ๆ อายุก็ยี่สิบกว่าแล้ว =w=; ไม่ไหวเลยน๊า… ไม่เป็นไร ขอแค่วันนี้วันสุดท้าย จะไม่พล่ามบ่นอีก

ช่วงนี้หันมาเล่น twitter ล่ะค่ะ เอาไว้บ่นโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย ฮาๆๆ บางทีก็บ่นแบบเข้าใจยากเหมือนกัน ไม่รู้ไอเืพื่อนที่แอ๊ดไป มีหวังมันคิดว่าไอนี่บ้าแน่ๆ แหงม ถ้าใครอยากตามไปอ่านความบ้ามันก็เชิญเลย ไม่มีอะไรจะปิดบังอยู่แล้ว http://twitter.com/fame2112

จริงๆ ปีใหม่นี้ ก็รู้สึกเป็นปี ที่ยังไงก็ไม่รู้สิ… ไม่ค่อยสบายใจเลยล่ะ รู้สึกตั้งแต่ปีที่แล้วนั่นล่ะ เหมือนมีบางอย่างที่กำลังใกล้เข้ามา และเป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดีก็ไม่รู้เนี่ยสิ … แต่กังวลยังไงก็ไม่รู้แฮะ … เอ้อจริงสิ มีเรื่องนึงที่ไม่ได้พิมพ์ลงบันทึกช่วงที่ผ่านมาเลย ก็คือ ตอนนี้อยู่ตัวคนเดียวจริงๆ เลิกลาไปหมดแล้ว คนที่ตีจากก็คือเราเองเนี่ยแหละ ไม่ว่าจะคบหากับใครก็ไม่เคยเกินครึ่งปีเลย ไม่ใช่คาสโนว่านะ = =; แต่มันก็บอกไม่ถูกเหมือนกันแฮะ… ตอนนี้รู้เพียงแต่ว่าจะไม่สนใจเรื่องนี้แล้วล่ะ … ไม่อยากจะต้องให้ใครมาเสียใจกับสิ่งที่เป็นเรา… เพราะตัวเราน่ะไม่ใช่ตัวคนเดียว และแน่นอนว่าถ้ามีซักคนที่ว่าไม่ชอบแล้วล่ะก็ บางอย่างก็จะคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย … มันยากจริงๆ … หรือเป็นเพราะว่าเค้าไม่ชอบในสิ่งที่เราเป็นก่อนนะ? … ไม่เข้าใจเลย

หลายวันก่อนดู Kara no Kyoukai มูฟวี่ภาค 7 จบไปแล้วล่ะค่ะ เป็นตอนจบสุดท้ายจริงๆ เรียกน้ำตาได้ด้วย … ชอบพระเอกมาก แม้จะเป็นตาแว่น ที่แสนจืดชืด แต่ก็มีอะไรในตัวเค้าที่น่าสนใจใ่ช่ย่อยเลยล่ะ มิน่าล่ะ นางเอกเรา “ชิกิ” ถึงได้ชอบนัก ฮาๆๆ แต่แอบซึน ปากไม่ตรงกับใจแค่นั้นเอง… ไม่ว่าเธอจะร้ายใส่พระเอกยังไง แต่พระเอกของเรา “มิกิยะ” ก็ยังคงยิ้มรับแบบเข้าใจเสมอ น่ารักชะมัดยาด >w<!! เรื่องนี้แม้จะแอบโหด เลือดสาดไปนิด แต่ก็สนุกค่ะ รับรอง ใครว่างๆ ก็ลองหามาดูเน้อ … ขอสปอยอีกนิด… มูฟวี่ภาค 7 นี้เห็นชิกิจังร้องไห้แล้วอยากร้องไห้ตาม เพราะเธอรู้ว่าพระเอกเราตายแล้ว ตอนแรกเหมือนจะแอบว่าๆ แต่สุดท้ายก็ร้องไห้ออกมา ถ้าไปดูในโรงคงมีหวังได้เห็นใครหลายคนน้ำตาซึมตามแน่ๆ = =; … ไปหาดูซะพวกเธอว์!!

เอาไว้แค่นี้ก่อนละกัน ชักยืดยาว ฮาๆๆๆ

One thought on “Homesick ?

  1. อิม says:

    เป็นโฮมซิกเหมือนกันค่ะ
    จากโคราชมากรุงเทพ
    อยู่มาจนปีสองแล้ว
    แต่ยังร้องไห้มาราธอน
    ไม่รู้จะทำยังไงดี

    เป็นกำลังใจให้เหมือนกันนะคะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s