รายงานสถานการณ์ทั่วไป

ไม่ได้อัพมาจนบล็อคจะเน่า แมลงวันตอมแล้วนะเนี่ย 555+
ตามหัวข้อ รายงานสถานการณ์ช่วงที่ผ่านมา โดยทั่วๆ ไป (คำเตือน มันยาวมาก!!)

ตอนนี้น้องเมทของเรา น้องแจ๋วก็ได้ย้ายออกไปซะแล้ว เนื่องจากปัญหาการเงินของทางบ้าน
ทำให้ต้องเปลี่ยนไปเรียนมหาลัยอื่น (ที่ถูกกว่ารังสิต) =w=; เฮ้อ… ตอนแรกก็กระทันหันมาก
เพราะน้องเค้าพึ่งมาบอกเอาเมื่อวัน 29 เมษา ตอนกลางคืน แล้วพอวันถัดมาก็ย้ายออกเลย
= =; ก็เลยต้องไปช่วยน้องเค้าขนของล่ะนะ ตอนนั้นเข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องอยู่เลยล่ะ
เหมือนมีคนที่ต้องผ่านเข้ามา แล้วก็จากไป วนเวียนแบบนี้ แต่เรากลับต้องอยู่กับที่ ไม่ไปไหน
คอยเฝ้ามองการพบพรากนี้อยู่เสมอมา เลยพอเข้าใจความรู้สึกของพวกครูอาจารย์บ้างแล้วล่ะ
ที่้ต้องเห็นนักเรียนของตัวเอง ที่อบรมสั่งสอนมา ออกไปสู่โลกภายนอก แบบไม่รู้ว่าจะมีวัน
ที่จะได้มาเจอกันอีกมั้ย… ตอนช่วยเก็บของไปก็แอบเศร้าไป แต่มันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ
แต่เสียดายที่อุตส่าห์สนิทกันแล้ว ชอบการ์ตูน นิยาย อะไรเหมือนๆ กันอีก เฮ้อ…
ไงก็ขอให้น้องแจ๋วโชคดีนะ > </ ตั้งใจเรียน แล้วก็หาเพื่อนใหม่ให้ได้เยอะๆ น๊า… ^^

วันก่อนต้องไปรายงานสิ่งที่ตัวเองค้นคว้าในสิ่งที่ชอบ ให้อาจารย์ฟังในวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ
ซึ่งจะเป็นเรื่องอะไรก็ได้ที่เราชอบ =w=; ดูกว้างใหญ่ไพศาลมาก … ไอเราเลยคิดว่าจะนำ
เรื่อง สปิริตอเวย์ ไปพูด เพราะชอบมาก =w=b แถมค่ายจิบลิ เราก็ตามเก็บมันทุกอย่าง
เหลือแต่ยังไม่ได้ไปเหยียบญี่ปุ่นเท่านั้น 555+ (เว่อร์น่ะ) เป็นเรื่องที่มีเพื่อนคนนึงเอามาให้ดู
ตอนสมัยมัธยมปลาย จำได้ว่าวันแรกที่ดู เหม่อไปทั้งวันเลยล่ะ =..=; ออกแนวเพ้อๆ
หลังจากนั้นก็ชักชวนน้องดู สองพี่น้องนี่ก็เลยดูกันวันละไม่รู้กี่รอบ แทบจะจำได้ทุกฉาก 55+
จนบัดนี้ก็ยังไม่มีเรื่องไหนที่ได้ครบทุกรสเท่าเรื่องนี้อีก =w=b ซูฮก ฮายาโอะ มิยาซากิ
…ตอนที่ไปรอเตรียมรายงาน เราก็ส่งหน่วยกล้าตาย นู๋เมย์ออกไปก่อน เจ๊เค้าเตรียมจะพูด
เรื่อง ละครคาบุกิ (แบบว่าเตรียมค้นคว้ามาเต็มที่) เราก็ไปนั่งสลอนเตรียมรอพูดกับไอบอย
แล้วจู่ๆ จารย์ก็เรียกให้เรากับบอย ไปนั่งล้อมวง =w=; จารย์จะให้พรีเซ้นพร้อมกันที่เดียว!!
โอ้วจอร์ชมากค่ะ เพราะก่อนหน้านี้คนอื่นๆ ได้รายงานทีละคนหมดเลย แต่พอทีพวกเรา
จารย์เรียกหมู่เลยอ่ะ ไม่กล้าหันไปสบตาคนอื่นๆ ที่นั่งรอเลยล่ะ = =; เหมือนจะโดนยิงลำแสง
ตอนแรกก็นึกว่าจะได้พรีเซ้นเลย ที่ไหนได้ จารย์กลับเรียกมาคุยซะมากกว่า 555+
จารย์เค้านึกว่าเมย์เรียนคณะศิลปศาสตร์ = =; เพราะเรียบร้อยเกินเด็กศิลปกรรมสินะ
พอหันมาทางเราก็ลุ้นอยู่หรอกว่าจะได้คณะอะไร จารย์ก็บอกว่า “เธอเนี่ยเหมือนเด็กนิเทศน์นะ”
ช็อค!!
ส่วนไอบอยจารย์ก็ว่ายังพอมีเค้าคอมอาร์ตอยู่บ้าง ง่ะ เรากะเมย์ซีดไปตามๆ กัน …
จารย์เค้าก็พูดสอนว่าคนเราจะคิดแบบอนาล็อคไม่ได้ แบบเดินเป็นเส้นตรงตลอดเวลาน่ะไม่ได้
เดี๋ยวนี้ต้องคิดแบบดิจิตอล กระโดดสับข้ามไปมาได้ =w=; ไม่งั้นประเทศไทยก็ไม่พัฒนา
เหมือนจารย์จะฝากฝังประเทศไทยให้พวกเราดูแลงั้นเลยล่ะ ฮ่ะๆ เหมือนจะได้พรีเซ้น
แต่ก็เป็นจารย์ถามซะมากกว่า ว่า จิบลิตั้งขึ้นเมื่อไหร่ แล้วสปิริตอเวย์ มันมีจุดเด่นยังไงฯ
ตอนแรกก็สั่นๆ อยู่หน่อยๆ แต่ก็ตอบแบบประคองสติอยู่ เลยรอดพ้นมาด้วยดี แต่นู๋เมย์โดน
ไปไม่ใช่น้อยเหมือนกัน =w=; เฮ้อ แต่คิดว่าเมย์คงได้ข้อคิดอะไรใหม่ๆ กลับไปแหละ
อาจารย์เค้าสอนได้ค่อนข้างดีมากเลยล่ะ แล้วดูเหมือนว่าจารย์เค้าจะชอบพวกเราค่อนข้างมาก
คงเพราะเห็นมาเข้าเรียน ตั้งใจเต็มที่กันตลอดล่ะมั้ง (?) 555+ (เล่นเกมนักสืบยันตี4-5 ก็ยัง
อุตส่าห์มาเข้าเรียนทันได้ คิดดูละกัน 555+) ไงก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของอาจารย์ค่ะ ^^

เมื่อวันพุธที่ผ่านมานี้ก็เรียนวิชาสังคมมนุษย์ อ.น้อย เป็นอาจารย์ตัวเล็กๆ พูดเก่งๆ แล้วก็ชอบ
เล่าประสบการณ์สนุกๆ ให้ฟังเสมอค่ะ แต่บางครั้งก็แอบเครียดนะ ที่เอามาเล่าเพราะถูกใจ
อยู่ตอนนึง คือ อาจารย์เค้าพูดถึงสถานการณ์ในไทย ที่แบ่งเป็นสีๆ แล้วจารย์เค้าใส่อารมณ์มาก
เราดูแล้ว ยังอดขำไม่ได้ =w=; จารย์เค้าแก้ตัวว่า สงสัยพระเจ้าตากสินมาเข้าสิง ทวงประเทศคืน
555+ ขำมากค่ะตอนนั้น เมย์มันก็ยิ้มๆ แบบ ไอนี่จะขำไปไหน.. 55+

ตอนนี้ตัวเราเริ่มชินกับการใส่แว่นมากขึ้น หลังจากกลับไปบ้านแล้วไปตัดแว่นพร้อมกับแม่มา
ก็ใส่มาตลอด ตอนนี้เลยถ้าออกไปไหนแล้วไม่ได้ใส่ จะค่อนข้างเวียนหัวมากเวลาเดิน =w=;
ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนตอนไม่ได้ใส่ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้แล้วล่ะ เศร้า~ แต่ก็ยังใส่
ตลอดเวลาไม่ได้ เพราะมันปวดหัว … อุปสรรค์ของคนที่ใส่แว่น ตอนนี้ก็เลยพอรู้ได้บ้างแล้ว
ว่าลำบากเหมือนกันนะเนี่ย!! โดยเฉพาะเวลาเปลี่ยนอุณภูมิอย่างรวดเร็ว แล้วแว่นขึ้นฝ้า
เอาแล้วค่ะ เจอครั้งแรก นึกว่าเอ้ย เกิดอะไรขึ้น หมอกลง!? =w=; ก็ขำๆ กับตัวเองไป…

วันนี้แม่บ้านมาทำความสะอาดห้องค่ะ = =; มันก็สะอาดขึ้นแหละนะ แต่ยังจำฝังใจคราวก่อน
เอาขวดน้ำเราทิ้งหมดซะงั้น = =; เครียดเลย.. คราวนี้อยู่ห้อง เลยปกป้องขวดเต็มที่ กลัวถูกทิ้ง
แต่แม่บ้านกวาดบ้านได้ส่งๆ มากเลยง่ะ ฝุ่นก็ปลิวว่อน แถมกวาดเสร็จ ขึ้นไปทำความสะอาด
พัดลมต่ออีก!! เห้ย แล้วนี่ป้าจะกวาดก่อนทำไมล่ะเจ้าคะ!?!? มิหนำซ้ำ สุดท้าย ถูห้องซ้ำไปอีก
พื้นเปียกมาก = =; เห็นแล้วอยากจะให้แม่บ้านไปเรียนวิชา กพอ.ใหม่ซะจริงเชียว =w=b
แต่ก็ดีที่ระเบียงสะอาดขึ้น (ไม่ต้องล้างเอง ห้องน้ำก็ด้วย แต่ดันทำก๊อกน้ำเราหมุนได้เลย -“-)
เตียงนอนก็เปลี่ยนใหม่ค่ะ อยากจะสารภาพว่า เหม็นชะมัด!!! เตียงใหม่กลิ่นไม่ดีเลยอ่ะ
ตอนนี้กลิ่นคละคลุ้งไปทั้งห้อง จะเป็นลม = =; ไม่ชินซะที ใครมีวิธีดับกลิ่นเตียงบ้างมั้ย!?!?
แล้วคืนนี้จะนอนหลับลงป่าวเนี่ย.. สงสัยคงต้องจินตนาการตัวเองนอนโรงแรม TwT
พอทำความสะอาดเก็บกวาดดีๆ ห้องก็โล่งขึ้นแหละนะ (ก็อยู่คนเดียวนินา T_T รอเมทใหม่)
เลยคิดว่าจะไปแอบเหล่โต๊ะคอมเอามาไว้เขียนหนังสือ (ซะงั้น) แต่ไม่รู้แม่จะว่าป่าวเน้อ =w=;

ช่วงนี้หันเหจากไฮ5 ไป(ติด) facebook ซะแล้วล่ะ =w=; โดยการชักนำของลูน่า
หลังจากการชวน(ตื้อ) อยู่หลายวัน ก็เลยลองเล่นดูก็ได้ว้า =[]= แล้วตอนนี้ปรากฎว่า…
ข้าน้อยก็ไปชักนำนู๋เมย์มาเล่นด้วยคนอีก 5555+ เป็นโรคเฟสบุ๊คริซึ่มกันไปซะแล้ว…
แต่เล่นแล้วก็สนุกดีล่ะนะ อัพรูปก็ได้ อัพวีดีโอก็ได้ ทำบล็อคก็ได้(แต่ไม่ทำ) สร้างกลุ่มเองก็ได้
มีเกมสนุกๆ ให้เล่นร่วมกับเพื่อนๆ มีแบบทดสอบกวนๆ มาให้ลองทำ รวมๆ ก็ให้คะแนน 9/10
ใครสนใจก็ลองไปสมัครเล่นกันดูละกันเน้อ ^^ (ไม่สงสัยเลยว่าเจ้าของเฟสบุ๊คทำไมรวย)
อ้อ แถมอีกนิด เฟสบุ๊คมีเป็นภาษาไทยจ้า คนไม่คล่องอังกฤษก็เล่นได้สบายหายห่วง
แถมระบบการเพิ่มเพื่อนจะเพิ่มแบบ ใช้เมล์หรือข้อมูลเท่านั้น ไม่สามารถเข้าผ่าน link
แบบไฮ5 ซึ่งเป็นของใครของมันได้อ่ะนะ =w=b ผู้ใดสนใจสมัครซะ!!

อ้อ ที่ผ่านมา เพื่อน(ไอไอซ์) มันชวนไปฟังแอมเวย์ค่ะ ไอที่ฟังก็ได้ข้อคิดอะไรหลายๆ อย่างนะ
ก็ประทับใจอยู่พอควร แต่ไม่ได้คิดอยากทำเท่าไหร่หรอก เวลาเรียนทำงานก็ไม่มีอยู่แล้ว
ขืนต้องมาสละเวลา เพื่อแอมเวย์เนี่ย มีหวังการเรียนตกฮวบ ไม่เอาหรอก =w=; เพราะเราน่ะ
ชอบการเรียนมากกว่าจะไปนั่งค้าขายติดต่อสัมพันธ์กับคนอื่นซะอีก… ชีวิตคนเรามันก็ต้องมี
ขาขึ้นขาลงกันบ้างแหละ ถึงจะบอกว่าทุกข์ก่อนสบายทีหลัง มีเงินได้ไปเที่ยว… แต่นั่นจะเป็น
ความสุขที่แท้จริง จริงหรอ? ถ้ามีเงินแล้วจะทำทุกอย่างได้หรอ? ถึงเงินจะหาความสุขให้เราได้
แต่ถึงอย่างนั้น ชีวิตที่สบายเกิน ไอเราก็ไม่ชอบหรอก 5555+ ถ้าสบายเกินก็จะเคยตัว
เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว มีทุกข์บ้าง มีสุขบ้าง คละปนกันไป เรียนรู้ทุกความรู้สึก ทุกๆ อย่าง
รอบตัว เวลาที่ลำบาก มันก็ทำให้เราพิสูจน์อะไรได้หลายๆ อย่าง จากตัวเราและคนอื่นๆ
แบบนี้สิ ถึงจะตื่นเต้นกว่า ถ้าอนาคตเรากำหนดไว้หมด ชีวิตนี้คงตรงแด่ว เบื่อตายเลยอ่ะ =w=;
คนเราเกิดมา เพื่อเรียนรู้สิ่งที่เรียก”ชีวิต”นี้ ทั้งสุข ทุกข์ เศร้า เหงา รัก ฯลฯ นั่นล่ะชีวิต!!

(พึ่งมาเห็นทีหลัง นี่ไดอารี่ หรือเขียนเรียงความกันแน่เนี่ย!?!?!?!?)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s