งานโปสเตอร์รณรงค์

โปสเตร์รณรงค์เลิกสูบบุหรี่

โปสเตอร์รณรงค์เลิกสูบบุหรี่

เนื่องด้วยเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ตอนไปเรียนที่แล็บคณะ บังเอิญเห็นป้ายที่ติดประกาศ
เรียกตัว นักศึกษาที่เรียนวิชาครีเอทีฟให้ไปพบอาจารย์อย่างด่วน ไอเราก็ใจเสียไปวูบ
นึกว่ามีปัญหากับงานซีจีสเฟียร์ที่ส่งไปคราวก่อน แต่ไปที่ห้องพักครูก็ไม่พบอาจารย์
จนวันนี้มีเรื่องที่ต้องไปทำที่คณะ เลยแวะไปดูค่ะ ปรากฏว่าเจออาจารย์ด้วย
ตอนแรกอาจารย์ก็ถามว่า คุณได้ส่งงานโปสเตอร์บุหรี่แล้วใช่มั้ย .. ก็ตอบไปว่า
อ่าค่ะ ส่งแล้ว (ในใจนี่นึกไปก่อนเลยว่า งานหายหรอเนี่ย!!! ใจหล่นวูบลงไปยี่สิบเมตร)
แล้วอาจารย์ก็ถามรหัสนักศึกษา แล้วพอบอกไป จารย์ก็ถามว่างานนี้ใช่มั้ย
งานของคุณได้รับรางวัลด้วยน่ะ (ปัทโธ่!! จารย์ก็ พูดทำเอาใจเสียไปเลยอ๊ะ นึกว่างานหาย)
ก็สรุปว่าได้รางวัลที่สามค่ะ อย่างงงสุดซึ้งจากใจเลยอ๊ะ ว่าได้กะเค้าด้วยแฮะงานนี้…

คือรูปแบบที่ทำนี้ก็อาจารย์เป็นคนเลือกให้ค่ะ จากสเก็ตที่เราทำส่งไป จารย์ก็เสนอให้ทำ
1 แบบจากที่จารย์เลือกไว้ให้ ไอเราก็เลยเลือกอันนี้ ง่ายดี ประกอบกับไม่มีเวลา
แต่ยังไงก็งงอยู่ดีค่ะ ไม่รู้ว่าได้รางวัลได้ไง เหอๆ แต่ว่าที่ 3 นะ ที่ 1 งานคล้ายๆ เราเลยอะ
แต่ดูจะเวิร์คกว่าเราซะอีกนะ หะหะ แต่ก็ดีใจมากค่ะที่ได้รางวัลกะเค้า อย่างน้อยในแต่ละปี
ที่เรียนมาก็ได้รางวัลล่ะน๊า ปี1 ก้อได้รางวัลชมเชยประกวดโลกร้อนวิชาดรออิ้ง
ปีนี้ได้รางวัลที่สามของงานโปสเตอร์รณรงค์เลิกบุหรี่ ของมหาลัย หะหะ ปลื้มนิดๆ

อาจารย์ก็สั่งให้เอางานไปอัดมา (ไอนี่แหละไม่เวิร์ค) เอา A4 2รูป A3 1รูปติดฟิวเจอร์บอร์ด
กับขนาด 20×30 อีกรูปนึง =__=’ ต้องออกตังตัวเองล้วนๆ อ่ะ แต่ดีที่ขนาด 20×30 นิ้ว
เอาใบเสร็จไปเบิกค่าอัดได้ เลยวุ่นวายกันน่าดูค่ะวันนี้ เพราะต้องรีบเอาไปอัด วันที่เหลือ
จะได้เอาไว้ทำงานที่คั่งค้าง ก็เลยไปฟิวกับนู๋เมย์ค่ะ ตรงไปร้านอัดรูปที่เมเจอร์แล้ววกมาที่
ฟิวอีกหน ไปเดินดูร้านการ์ตูนค่ะ ไหนฮันนี่โคลเวอร์ชั้นฟระเนี่ย TvT’ ไหนในเว็บบอกออก
แล้ว แต่ไปดูร้านไหนก็ไม่มี เศร้าชีวิต ร้านที่ไปสั่ง Skip Beat ไว้ก็ยังไม่ได้ .. แต่วันก่อน
ไปที่ร้านหน้าเมืองเอก skip beat เป็นตับเลยค่ะ 555+ แต่ไม่ได้ซื้อ กะจะมาดูที่ฟิวก่อน
รู้งี้ไปซื้อที่หน้าเมืองเอกเลยก็ดี เฮ้อ พอเดินดูร้านกาตูนไปหลายร้าน ก็บังเอิญเหลือบไปเห็น
Dragon Quest!!! นั่นเอง ภาคอภินิหารดาบเทวดา ซะด้วย กริ๊ด อย่างกริ๊ดค่ะ
เพราะเรื่องนี้ชอบมาตั้งแต่ม.ต้นแล้วอ่ะ ตามเก็บมาตลอดตั้งแต่เล่ม 1 จนมาถึง เล่ม10
พอเล่ม 11 เป็นเล่มจบออก ดันไม่ได้ซื้อ!! เพราะแถวบ้านไม่มีขายค่ะ ร้านที่เคยซื้อประจำก็
ย้ายร้านไปเปิดที่กรุงเทพ ซะงั้น เลยหาซื้อไม่ได้ ตามดูร้านกาตูนมาตลอดตั้งแต่มาอยู่นี่
ก็ยังไม่เจอ จนวันนี้!! ในที่สุด เล่ม 11 ก็เป็นของเรา!! บันไซซซซ

จากนั้นก็เดินเล่นกันชั้นล่างฟิวค่ะ มีจัดงานหนังสืออ่ะ วันสุดท้ายพอดี ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดี
หรือป่าว แต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรอ่ะนะ เพราะช่วงนี้เข้าสู่โหมดประหยัดแบบงกเข้าไส้เลยอ่ะ
ส่วนนู๋เมย์ก็ไปประทับจิตกับซุ้มที่เปิดเพลงดังสมัยก่อน ประมาณรุ่นพ่อรุ่นแม่น่ะ
ไอเราก็ไม่ได้รังเกียจเพลงสมัยก่อนอะไรนะ คิดว่าฟังแล้วเพราะกว่าเพลงปัจจุบันนี้เยอะอ่ะ
มันเป็นกลิ่นอายเก่าๆ ฟังแล้วรู้สึกดีบอกไม่ถูก ไม่เหมือนเพลงสมัยนี้แฮ (ถึงหนีไปฟังเพลง
ญี่ปุ่นไง 55+) นู๋เมย์ก็จัดการซื้อซีดีมาสามแผ่น แบบว่าชอบจริงๆ เลยนะนั่นน่ะ 55+
จากนั้นก็ไปเอารูปที่เมเจอร์แล้วก็ตรงดิ่งกลับมอค่ะ

ช่วงนี้คุยกับเมย์จะเป็นเรื่องภาษากันซะมากค่ะ 55+ เพราะเมย์มันไปเรียนจีน ส่วนเราก็ไป
เรียนญี่ปุ่น จริงๆ จีนกับญี่ปุ่นมันก็โคๆ กันได้แหละน๊า เพราะคันจิญี่ปุ่นก็ภาษาจีนดีๆ นี่เอง
เพียงแต่อ่านออกเสียงไม่เหมือนกัน ความหมายก็เหมือนกันในส่วนใหญ่ ก็เลยสนุกกับการ
แลกเปลี่ยนภาษาจีนกับญี่ปุ่นกันล่ะค่ะ  อาทิตย์ที่จะถึงนี้ก็ต้องสอบภาษาญี่ปุ่นแล้ว
เศร้าชีวิตอ๊ะ ยังแยกเสียง chi shi กับ su tsu ไม่ได้เลยแฮ = =’ สอบฟังข้าน้อยตายแน่
แต่ก็วางแผนไว้ว่าจะลงเรียนต่อเนื่องไปเลย จบคอร์ส1นี้ ก็ต่อคอร์สสอง แต่เซ็งตรงที่
มันเริ่มกุมภา แล้วข้าน้อยกลับบ้านก็อดเรียนสิ เลยวางแผนว่าลงเรียนอาทิตย์เช่นเดิม
แล้วก็ยอมขาดซัก 1 สัปดาห์ ส่วนกลับบ้านก็เอาไว้เรียนเสร็จก็กลับ กลับมาอีกทีก็ตรง
มาเรียนเลย กระชั้นชิดชีวิตเสียจริงๆ 55+ ไปเจอคอร์สนักแปลภาษาญี่ปุ่นด้วย
แต่ว่าจะลงเรียนคอร์สนี้ได้ก็ต้องผ่านคอร์สหลักมาก่อนประมาณ 3-4 คอร์ส ซึ่ง
ข้าน้อยเรียนมาคอร์สเดียวเอง คงไม่ไหวแหละแฮ แต่ก็อยากเรียนไปแปลได้เร็วๆ อ่ะ
อยากทำซับการ์ตูน กับแปลเพลง ฮ่ะๆ

อ้อใช่ค่ะ งานประกวดที่ได้รางวัลนี้ได้เงินด้วย แต่เท่าไหร่นี้มารอลุ้นกัน แต่พันอัพชัวร์ๆ
ดีใจสุดๆ (แต่ดูมีแววว่าอาจจะต้องเลี้ยงหลายคนเลยนะนั่น ฮา) ส่วนงานแสดงผลงนนี้
ก็จะมีวันที่ 29 มกรานี้ค่ะ ที่แกลอรี่ใต้ตึก6 (ตึกคณะเราน่ะแหละ หุหุ) แต่งานนี้ส่วนใหญ่
เราไม่ได้บอกใครเลยล่ะ = =’ กลัวต้องไปเลี้ยงมั้ง 55+ กะว่าจะเอาเงินมาจ่ายค่าเรียน
ภาษาญี่ปุ่นนะเนี่ย หะหะ

<– ตรงนี้ไร้สาระ ไม่ต้องอ่านก็ได้ค่ะ เจ้าของบล็อคอยากบ่นแค่นั้น 55+ –>
บางทีก็ถามตัวเองนะว่า เชื่อในพรหมลิขิตหรือป่าว แบบว่าการที่เราทุกคนได้มารู้จักกัน
เนี่ย บางทีอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็ได้ อย่างเพื่อนที่สนิท เข้ากันได้ บางทียังรู้สึกเลยว่า
เหมือนเราเป็นฝาแฝดกันงั้นแหละ เพราะชอบอะไรคล้ายๆ กัน เวลามองสังเกตอะไร
ก็จะเป็นอย่างเดียวกันเสมอๆ ค่ะ ฮ่ะๆ (หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องความรักด้วยหรอกน๊า ฮา)
เพื่อน คนรู้จัก รุ่นพี่ รุ่นน้อง ที่สนิทๆ ส่วนใหญ่ก็จะให้ความรู้สึกแบบว่า เชื่อใจกันได้
เหมือนเป็นคนที่เคยรู้จักกันมาเนิ่นนาน อะไรแบบนั้นค่ะ ก็แปลกประหลาดใจอยู่เหมือนกัน
ถ้าจะบอกว่าไม่เชื่อเลยก็คงไม่ได้ล่ะนะ ก็สาธยายมาซะขนาดนี้แล้ว ก็มีรุ่นพี่ชมมาเหมือนกัน
บอกว่าเราน่ารักดี ชอบ (พี่แกมีแฟนแล้วน่ะนะ) ก็เข้าใจนะว่าเราเหมือนน้องสาว
พี่แกก็บอกว่าแบบนี้คงมีคนมาจีบเยอะแน่เลย …เอ่อ.. ผิดซะแล้วล่ะ 55+ ไม่มีเลยตะหาก
สงสัยจะเป็นจริงเหมือนพวกคำทำนาย ที่ว่าๆ เราอ่ะจะมีคนสนใจเยอะ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าหา
เป็นงั้นไ ป =__=’ แต่ก็ดีไปอีกแบบ เพราะตอนนี้ก็ไม่อยากคิดอะไรนอกจากเรียน+ทำงาน
ถ้ามีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับทางใจ เวลามีปัญหามันก็อาจจะกระทบกับอย่างอื่นได้ ไม่อยากให้
มันเป็นแบบนั้นเลยล่ะ เลยขอเลือกที่จะเป็นแบบนี้ต่อไปดีกว่า จบแล้วค่อยว่ากันอีกที ฮ่ะๆ
หาไม่ได้ก็ไม่แคร์หรอก (คิดว่า) เพราะเอาเข้าจริงๆ เราก็ไม่รู้หรอกว่าความรักคืออะไร
ความรักของหนุ่มสาวต่างจากความรักของพ่อแม่ยังไง ต่อให้อ่านการ์ตูนรักๆ มาเยอะ
แต่เอาเข้าจริง สิ่งที่เป็นจริง มันก็ไม่ได้เหมือนในการ์ตูน เพราะงั้นก็ยิ่งไม่เข้าใจเลยล่ะค่ะ 55+
บ่นมากเกินไปละ ขอตัวไปนอนละค่ะ ฝันดีราตรีสวัสดิ์

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s