Protected: Secert Conversation

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Advertisements

กาลเวลา

วันนี้ลองเอารูปตัวเองขึ้นดิสดูค่ะ เพราะปกติจะชอบใช้รูปงาน
ไม่ก็การ์ตูนเกมฯ แบบว่าอาจารย์เค้าจะให้ส่งรูปเลยถ่ายมาเล่นๆ
แล้วลองเอาขึ้นดิสเพลย์น่ะ ฮ่ะๆ แบบว่าการเปลี่ยนบางสิ่ง
ก็ทำให้มีบางสิ่งเปลี่ยนจริงๆ ค่ะ ฮ่ะๆ

ตอนบ่ายๆ ที่กำลังทำงานรีทัชอย่างเอาเป็นเอาตาย กะให้เสร็จ
จู่ๆ ก็มีเอ็มนึงเด้งขึ้นมา พอเหลือบไปมองที่ชื่อ.. O..O!
คิดในใจว่าคง… เหมือนคราวที่แล้วมั้ง ไวรัสทักมา ฮ่ะๆ
แอบเศร้านิดนึง แต่พอเหลือบไปมองที่เตือนข้อความเด้ง
มันขึ้นต้นด้วยคำว่า “ดี(อะไรซักอย่าง)..” หัวใจแทบหยุดเต้นแหนะ
ฮ่ะๆ เว่อร์แล้วเรา แอบดีใจด้วย เป็นครั้งแรกที่ทักเราเลยนะเนี่ย
แอ๊ดเอ็มไปตั้งนานนึกว่าคงไม่คุย ไม่ก็ดีลีททิ้งไปแล้วมั้ง
ไม่ก็จำกันไม่ได้ ฯลฯ

จนเราเองก็เผลอหลุดตื่นเต้นไป เลยกลายเป็นบทสนทนาแรก
ที่เราโพล่งออกไปเป็น .. “ฟ้าจะผ่ามั้ยเนี่ย” (มาคิดดูตอนนี้..
ทำอะไรลงไปเนี่ยเรา ฮ่ะๆ) แต่มันก็ทำให้บทสนทนาลื่นไหลไปแบบ
สบายๆ ค่ะ ดีใจจังที่เค้ายอมคุยกับเรา แถมยังจำเราได้ด้วย
ยิ่งกว่านั้น แค่เค้าพิมพ์เรียกชื่อมาว่า เฟม ทำไมถึงรู้สึกเหมือน
เค้าพูดเรียกเราอยู่เลยนะ ฮ่ะๆ ดีใจค่ะ ที่ไม่ได้พิมพ์ชื่อเราผิด
เหมือนคนอื่นที่ชอบเรียก เฟรม -..-”

ดีใจจริงๆ ค่ะ เพราะไม่ได้พูดกันเลย เกือบสี่ปีแล้วมั้ง
กาลเวลาช่างน่าเศร้า ถึงตอนนี้จะคุยกันได้แบบเพื่อน
แค่นี้ก็ดีใจมากมายแล้วล่ะค่ะ ดีกว่าเป็นแค่คนที่ถูกมองข้าม

ถึงจะคุยกันประมาณชั่วโมงนึง แต่รู้สึกเหมือนมันพึ่งผ่านไป
แค่ 10 นาทีเองอ่ะ เฮ้อ.. จริงๆ เราก็เห็นเค้าออนบ่อยๆ
แต่ก็ไม่ได้ทัก เพราะไม่กล้าเหมือนกันน่ะสิ
ถึงความรู้สึกเก่าๆ จะหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ตอนนี้อยากได้
แค่เป็นเพื่อนกันพอแล้วล่ะ

เพราะเธอไม่เหมือนใคร ไม่ได้พูดเล่นนะเนี่ย พูดจริงๆ
เธอเป็นตัวของตัวเอง ไม่ค่อยตามแบบใคร เป็นคนที่มีความมุ่งมั่น
กล้าแสดงออก ยึดถืออะไรแปลกๆ (แต่ก็ไม่แปลกสำหรับเรานะ)
แล้วก็ยังใจดีอีกด้วยค่ะ ถึงจะไม่ได้เป็นทางตรง แต่แค่นี้ก็ดีใจแล้ว

วันก่อนนั้นเห็นเธอใช้ชื่อเอ็มว่า ไม่ใช่เจ้าชาย..
ฮ่ะๆ ใช่อยู่แล้วล่ะ ถ้าทุกคนเป็นเจ้าหญิงเจ้าชายกันหมด
สงสัยโลกนี้คงไม่มียาจก ฮ่ะๆ แต่จริงๆ แล้ว คนทุกคน
จะเป็นเจ้าหญิง หรือ เจ้าชาย สำหรับคนๆ นึงเท่านั้น
อันนี้ก็บอกไม่ได้หรอกค่ะว่าเธอ เป็นเจ้าชายหรือเป็นปีศาจน้อย ฮ่ะๆ

แต่ถ้าถามว่าให้รู้สึกมากกว่านั้น ตอนนี้ คงยากค่ะ..
เพราะกลัว กลัวเหลือเกิน กลัวอะไรหลายๆ อย่าง
หลังจากทักกันจนวันนี้(วันที่เขียนเป็นวันถัดมา) เราก็ยังไม่ได้คุยกัน

คุยกับเพื่อน มันบอกให้ลองไปทักก่อนดูสิ.. มันก็น่าลองนะ
แต่ทักแล้วจะคุยอะไรดีล่ะ ถึงมีหลายเรื่องที่อยากคุยอยากถาม
อยากรู้จักมากขึ้น แต่ก็.. กลัวค่ะ กลัวจริงๆ กลัวว่าถ้าเราสนิทกันมากไป
ความรู้สึกเดิมๆ อาจจะหวนกลับมา เราขอแค่นี้ก็มีความสุขแล้วล่ะ
คงเป็นผู้หญิงที่มักน้อยจิงๆ นะเนี่ยเรา ฮ่ะๆ แต่เธอก็เป็นคนแรกนั่นแหละ
ที่ทำให้เรารู้จักคำว่าชอบ… แถมผ่านมาเกือบจะ 7 ปีแล้ว
แต่ก็ไม่เคยลืมเลยล่ะ ถึงวันเวลาเก่าๆ เรานี่มันแย่จริงๆ ฮ่ะๆ
แต่นี่ก็เฉยๆ ไปบ้างแล้วล่ะค่ะ ^^ ตอนนี้รู้อย่างเดียว่า ต้องเดินไปข้างหน้า
ทำในสิ่งที่เราทำได้ นั่นก็คือเรียนค่ะ แค่งานก็เยอะแยะแ้ล้วนินา ฮ่ะๆ

พอเรียนจบแล้วค่อยคิดกันอีกทีค่ะ แต่ในความหวังลึกๆ นะ
ถ้าวันนึงเราได้พบกัน ถ้าวันนั้นเธอไม่มีใคร เราเองก็อยากจะบอกความรู้สึก
ที่เก็บมาเกือบ 7 ปีนี้ให้ได้รู้ ถึงตอนนั้น เธอจะว่ายังไงก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
ขอแค่ให้ได้บอก มันก็คงจะทำให้ตัวเราได้ปลดปล่อยจากสิ่งที่เรียกว่า
พันธนาการมาตลอดนี้ลงได้ก็ได้ ฮ่ะๆ วันนี้มาพร่ำเพ้ออะไรก็ไม่รู้
ใครอ่านก็ทำเป็นหลับหูหลับตาไปละกันค่ะ เจ้าของไดอยากบ่นๆ ว่างั้น
สู้ตายค่ะ >.<! ว่าแล้วก็ไปทำงานต่อดีกว่า ^^