ประหลาดที่สุดในชีวิต ฮ่ะๆ

วันนี้มีเรียนอีเพ้นตอนเช้าค่ะ ก็เข้าเรียนแบบ.. อืม..
ว่าไงดีล่ะ กึ่งๆ มั่นใจ กึ่งๆ หวาดๆ เพราะเรื่องของตูนมันยังไม่เคลียร์
ก็อย่างว่าล่ะ วันนี้มันมาก็ดักคอพูดแบบขวางๆ ลอยมาให้ได้ยิน
“เมื่อวันก่อนกูจิตตกล่ะ” เหอๆ ก็จิตตกไปสิค้าบท่าน

กระผมไม่เกี่ยวอะไรเลย ก็แค่บ่นไปตามความจริง
ถ้าเดือดร้อนขนาดนั้นก็แสดงให้เห็นสิว่าทำได้ ไม่ใช่เอาแต่พูด เฮ้อ

วันนี้อีเพ้นอาจารย์ให้ลงสีแบบเทสี แล้วก็ลงแสงเงา สนุกมากค่ะ!!
สนุกกว่างานก่อนๆ เป็นล้านเท่า ฮ่าๆ ของถนัดน่ะสิ
แถมให้ออกแบบคาแรคเตอร์เองด้วย ของเราน่ะหรอออกแบบอะไร
นั่นก็คือ นักร้องน้องแกะ เจ้าค่า!! ฮ่าๆ ไอเดียมาตอนง่วงนอน
คิดอะไรไม่ออก ช่วงนี้ติดใจท่าวิ้งของรันกะมาก เลยเอาล้อด้วยคน 55+

การบ้านคราวนี้ก็คือไปวาดมาให้เต็มตัวคิดท่าโพสท์ รายละเอียดตัวละคร
ฮ่าๆ เสร็จโก๋ค่ะ เพราะคิดเตรียมไว้แล้ว แต่ว่าจะออกแบบชุดใหม่

เรียนเสร็จก็ไปกินข้าวกับเมย์สองคนค่ะ อย่างว่าล่ะ มีเพื่อนไม่รักดีไปคนแล้ว
ทำไงได้เหลือกันแค่สองคนก็ต้องรักๆ กันไว้ ไงๆ เราก็เข้ากับไอเมย์
ได้ดีกว่าอยู่แล้ว เพราะบ้าๆ พอกัน 555+ อย่างว่าล่ะค่ะ

ตอนบ่ายก็เรียนภาษาไทย วันนี้อาจารย์ให้ขีดเส้นหาใจความสำคัญ
เป็นแบบทดสอบ เต็ม 10 ได้ 9 ล่ะค่ะ ฮิฮิ ดีใจมากมาย ตั้งใจทำมากๆ
เรียนกับเมย์สองคนก็สนุกดี ไอตูนกับเอมมันโดดหายไปเลยค่ะ
เอาเข้าไป พอทะเลาะกันแบบนี้ พลอยพากันโดดนะ กลัวไม่มีพวกหรือไงเนี่ย

พอเรียนเสร็จ นี่ล่ะค่ะ ที่มาของชื่อเรื่องวันนี้ จู่ๆ ก็มีน้องคนนึงมาสะกิดเรียก
เป็นน้องผู้หญิงคณะดนตรีเนี่ยแหละ แต่ตัวเธอท้วมหน่อย แต่เสียงน่ารักมากก
ตอนแรกก็ไม่ได้ยินหรอกค่ะ เพราะกำลังคร่ำเคร่งกับน้องแกะ ฮ่ะๆ
เมย์ก็หันไปเจอพอดีเลยสะกิดเรียกเรา หันไปก็เอ๊ะ ใครมีไหร่หว่า นึกว่าจะยืมไร
ที่ไหนได้คำแรกที่พูดออกมา ตาเราเนี่ยแหละแทบจะโตเป็นไข่ห่าน ฮ่ะๆ
“เธอชื่อไรอ่ะ ขอเบอร์หน่อยได้มั้ย เพื่อนเราอยากได้” เฮือก…
นิ่งล่ะค่ะ ทั้งเราเมย์งงไปตามๆ กัน ไอเราก็เลยบอกไปว่า ให้เค้ามาขอเองสิ
“น้องนั้นก็บอกว่างั้นเราขอเบอร์ไว้ก่อนได้มั้ยอ่ะ เราจะโทรไปคุยก่อน
เป็นเพื่อนกันนะ” นึกในใจ – เวร ค่ะ – เลยแผล่มไปว่า เอ่อ ปี 2 นะคะ
นึกในใจ ยังไม่ทันจะรู้จักเป็นพี่น้อง จะข้ามรุ่นมาเป็นเพื่อนกันเลยหรอคะ 55+

สรุปก็เลยไม่ได้ให้ไปค่ะ ไหนก็ยังต้องเรียนไทยอีกหลายครั้ง
ใช่ว่าจะไม่เจอกันซักหน่อย แต่ว่าใครฟะ มาขอเบอร์ ไม่มาเองล่ะ
จะพาลไปไหนเนี่ยเรา ฮ่ะๆ ป่าวหรอกค่ะ มันเป็นครั้งแรกในชีวิต เลยทึ่งไปเลย
ออกจะงงด้วยซ้ำว่ามาชอบเราตรงไหนว้า หรือว่าไอตอนพูดเร็วเพราะตื่นเต้น
ไอตอนนั้นก็ขายขี้หน้าได้ดีจริงๆ มันเป็นโรคที่เผลอเวลาตื่นเต้นค่ะ
คนอื่นจะฟังไม่ค่อยทัน+ไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย แต่เราสิรู้เรื่องคนเดียว 55+
แต่คงไม่ใช่หรอกมั้ง นอกนั้นดิฉันก็ไม่เคยไปทำอะไรเลยนะ เรียนไทยก็..
นั่งคุยกับไอเมย์แค่สองคน ตอบอาจารย์เป็นครั้งคราว นั่งบ้าวาดรูปก่อนเวลาเรียน
มีอะไรดีรึนั่น!! ฮ่ะๆ สงสัยตัวเองเหมือนกันค่ะ หวังว่าคนที่จะเอาเบอร์
คงจะเป็นผู้ชายนะ!! ไม่เอาผู้หญิง >.< นู๋ไม่นิยมยูริอ๊ะ แค่ดูได้แต่แอบเทใจยาโอย
ดีใจมั้ยก็ดีใจนิดๆ แต่ก็…นะ อย่างว่า ยังไม่อยากมีแฮะ -..-”

ขอมีชีวิตอิสระๆ เสรี โบยบินไปมา (กระหังหรือไงแก) เอาเป็นว่า
ทำอะไรก็ทำกันเถอะ อ้อใช่แล้วค่ะ สต็อปโมชั่น ทำเสร็จซักที
ใส่ซาวน์ประกอบลงไปเลยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้น ถึงเนื้อเรื่องที่ไปถ่ายทำกันมา
มันไม่ค่อยดีเพราะรูปน้อย ใครล่ะเป็นคนถ่าย… ก็อย่างนั้นแหละ
เลยได้รูปแค่ 300 กว่ารูป (สต็อปม็อฟฉันได้ตั้ง 500 กว่ารูป พระเจ้า – -“)
ก็เลยเอาเป็นว่าทำ Credit ให้เลิศๆ เข้าไว้ ฮากับท่าทางมากมายค่ะ
ส่งให้ไอเมย์ มันบอกเขิลตายชัก เอ๋าก็แกเ่ล่นเป็นตัวเอก
ดันมาเขิลหลังจากถ่ายเสร็จแล้วเนี่ยนะ ทีตอนถ่ายเล่นได้ไม่อายชาวบ้าน
แต่แปลก เราไม่รู้สึกไรเลยแฮะ ทั้งๆ ที่ ก็เล่นคู่กับมันเนี่ยแหละ
สงสัยเราด้านไปแล้ว เพื่อคะแนน เอาเถอะค่ะ ศิลปินต้องสู้ !! ฮ่ะๆ

อยากให้พรุ่งนี้ตูนกับเอมเข้าเรียนสต๊อปโมชั่นค่ะ อยากให้มันดูว่า
นี่ไงล่ะ ผลงานที่พวกแกไม่เคยคิดจะติดตามเหลียวแล ทำเสร็จแล้วนะยะ
ฮ่ะๆ ไม่รู้จะเป็นยังไงก็ต้องรอดูกันต่อไป…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s