Brave ?

แปลกดีแฮะ ที่บางเวลา ที่บางที ก็รู้สึกว่า
การที่ต้องจากบ้านไปไกลและนานแสนนาน
มันช่าง……..น่ากลัว..นัก

มันเหมือนกับการที่เราต้องออกเรือสู่ทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล
โดยที่จุดหมายปลายทางข้างหน้าจะเป็นอะไร บางทีเราเอง
ก็ยังไม่อาจจะแน่ใจด้วยซ้ำไป แต่ก็ต้องไปข้างหน้าต่อไป..

ไม่รู้ว่าจะมีสายลม สายฝน แสงแดด หรือพายุซักกี่ลูก
ที่จะพัดพาเข้าใส่ ด้วยตัวเราเพียงคนเดียว กับสิ่งที่ต้องเผชิญ
มันดูยิ่งใหญ่เหลือเกิน..

แต่บ้าน..กลับเป็นเหมือนสถานที่ๆ อบอุ่น และ ปลอดภัยที่สุด
เหมือนกับว่าเพียงแค่เราอยู่ในบ้าน ก็เป็นเหมือนดั่งคนพิเศษ
ที่สิ่งภายนอกมิอาจทำอันตรายใดๆ เราได้

มีทั้งคนที่เรารัก และคนที่รักเรา คอยแคร์คอยเป็นห่วงเป็นใย
โดยมิได้หวังสิ่งใดๆ ตอบแทน ขอเพียงให้มีเค้าอยู่..
เราก็เป็นสุขใจ ปลอดภัย และ อบอุ่น

ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้าน ถึงแม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไป
ข้าวของบางอย่างจะเปลี่ยนที่ หรือเพิ่มเติมมาบ้าง
แต่กลิ่นไอ และ บรรยากาศ ของบ้าน ที่เราอาศัยมานับสิบปี
ก็ยังคง ไม่เปลี่ยนไป..

กิจวัตรในแต่ละวัน สำหรับการมีชีวิตอยู่ ก็ยังคงหมุนเวียน
ไปตามแบบเดิมๆ ของแต่ละวัน แต่ก็เป็นสุขใจ..

ถึงแม้บางทีก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นมา
ขอเพียงแต่ เรา ยังมีบ้าน มีครอบครัว
เพียงแค่คิดก็อุ่นใจ และ สบายใจ..

“บ้าน” เป็น สถานที่ ที่วิเศษ มากจริงๆ..
“ครอบครัว” เป็น คำที่ให้ความรู้สึกว่า เรายังมี..
“เวลา” เป็น สิ่งที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ..
“ความฝัน” เป็น สิ่งที่มีอยู่ในตัวทุกคน และ ไม่เหมือนกัน..

ถึงอย่างนั้น ในวันนี้ วันที่จะต้องจากบ้านไปไกล
เพื่อไปตามหาความฝันของตัวเอง มันอาจจะดูเห็นแก่ตัว
ที่ทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง แต่เปล่าเลยค่ะ ฉันเชื่อค่ะ
ว่าเราทุกคนก้าวไปพร้อมๆ กัน เพียงแต่ตอนนี้
เราอาจจะต้องแยกทางห่างกันไปไกลบ้างก็ตาม
เพื่อทำตามความฝันของแต่ละคนให้เป็นจริง..
แต่ซักวันฉันก็จะกลับมาค่ะ เพราะสถานที่ที่นี้เป็นที่ที่วิเศษที่สุด

เพราะฉะนั้น ฉันก็จะตั้งใจเต็มที่ค่ะ บนเส้นทางที่ตัวเองได้เลือก
และก็จะเชื่อมั่นในจิตใจของตัวเอง ที่จะต้องกล้าหาญและเข้มแข็ง
ไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรคใดๆ ทุกสิ่งๆ จะต้องผ่านพ้นไปได้
แล้วเราทุกคนก็จะได้กลับมาเจอกันอีกอย่างแน่นอนค่ะ..

พิมพ์ไปพิมพ์มาน้ำตามันก็จะไหล แต่ก็ไม่ไหลอีกแล้วล่ะค่ะ
รักแม่ นะคะ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่มอบให้ มันเกินคำบรรยายจริงๆ ค่ะ..
รักน้อง ตัวแสบ ด้วย ถึงแกจะไม่ค่อยตั้งใจเรียนหรือเอาใจใส่กับชีวิตซักเท่าไหร่
แต่ซักวันแกคงจะเข้าใจคำว่าชีวิตมากขึ้นได้แหละนะ
รักพ่อ ที่ไม่เคยรักเรา อย่างที่เราอยากจะให้เค้ารัก

ถึงตรงนี้ก็นึกถึงเพลงๆ นึง ที่ชอบมากๆ เพลงนึงขึ้นมาได้ค่ะ
จริงๆ ก็เคยเอามาลงไว้นานแล้ว ก็ขอขุดมาอีกที ตามลิ้งค์นี้ค่ะ

:: Motherland – Crystal Kay ::

“เชื่อมั่นในรักคือการไม่พ่ายแพ้ต่อตนเอง”

“ฉันยังคงอยู่ที่เมืองแห่งนี้ อย่างมีความสุขโดยไม่มีเธอ
เพราะว่าเป็นสิ่งเดียว ที่ฉันรู้สึกว่าฉันสามารถทำได้ในตอนนี้”

“บนโลกที่กว้างใหญ่ใบนี้ถูกเชื่อมโยงกันอยู่
เหล่าเมฆสีขาวจะล่องลอยและกลายเป็นสายลมพัดพาไปถึงเธอ”

“เธอได้ยินเสียงของฉันหรือเปล่า?
ฉันไม่สามารถบอกความรู้สึกที่มากมายของฉันได้หมด”

“ขอให้ที่แห่งนั้นเป็นที่ที่เธอจะกลับไป….”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s