=w=; ขึ้นประเด็นซะน่ากลัว เหมือนจะเป็นโรคเลยแฮะเรา จริงๆ มันก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้น เพียงแต่มารู้สึกเอาว่าอยากอยู่บ้านนานๆ ต่ออีกซักนิดก็ยังดี อยู่ตลอดไปเลยก็ดี แต่… มันก็ไม่มีที่ใด… ที่เราจะสามารถอยู่ได้ตลอดไปหรอกนี่นะ… แต่พอกลับมาอยู่หอคนเดียวแบบนี้ บางทีมันก็รู้สึกท้อแท้เหมือนกันนะ รู้สึกเหงามาก ไม่เหมือนกับอยู่บ้านเลยล่ะ แต่ถ้าได้เจอเพื่อนก็อาจจะพอบรรเทาได้บ้างล่ะนะ ไอเราก็แปลก มาอยู่คนเดียวตั้งแต่ปี 1 ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย มีคนถามอยู่บ่อยๆ ว่ามาอยู่ใหม่ๆ เป็นโรคเหงาคิดถึงบ้านบ้างมั้ย ร้องไห้คิดถึงบ้านบ้างมั้ย บอกตามตรงเลยค่ะว่าตอนมาอยู่แรกๆ ไม่เคยเป็นอาการอย่างว่าเลย รู้สึกเฉยๆ เอามากๆ ปีแรกๆ ก็กลับบ้านบ้างไม่กลับบ้านบ้าง แต่พอช่วงที่ผ่านมานี้ได้กลับบ้านนานขึ้นน้อย ราวๆ เกือบยี่สิบวัน (ปกติได้กลับแค่ 7-10 วัน) ตอนจะกลับบ้านตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนมาเรียนซะอีกแฮะ … เวลาอยู่ที่บ้าน ตื่นนอนก็จะมีแม่คอยเรียก เมื่อก่อนตอนเด็กๆ รู้สึำกรำคาญมากมายเลยล่ะ ทำไมต้องปลุกเราด้วย อยากนอน อะไรแบบนั้น แต่มาตอนนี้กลับรู้สึกดีใจที่ยังได้ยินเสียงนี้เรียกให้ตื่นอยู่เสมอ เวลาจะกินข้าวก็มีคนคอยถามว่าอยากจะกินอะไร อยากจะได้อะไรมั้ย อยากจะไปไหน อยากจะทำอะไร มันเหมือนกับว่าเราเป็นคนพิเศษเลยล่ะ แต่เมื่อมาอยู่ตัวคนเดียว คงไม่มีใครมานั่งถามคำถามแบบนั้น หรือปลุกให้เราตื่นหรอกนี่นะ อยู่บ้านโดนเอ็ดโดนว่าบ้าง [...]
Filed under: Anime, Diary | 1 ความคิดเห็น »
